Od tego to czasu zaczął tytułować się księciem świdnicko-jaworskim.
II Księstwo jaworskie 9 listopada 1301 umarł Bolko I Srogi, schedę po nim jako bracia niedzielni obejmują jego synowie: Bernard, Bolko oraz Henryk. W 1312 dokonują podziału księstwa świdnicko-jaworskiego w ten sposób, iż Bernard zostaje księciem na Świdnicy, Bolko księciem na Ziębicach a Henryk księciem na Jaworze.
Henryk I jaworski w 1319 poszerzył granice księstwa na zachodzie m.in. o Zgorzelec, Lubań, Żytawę, Przewóz, Trzebiel, Żary, Komorów Zły. Podjął także próby włączenia ziemi lubuskiej oraz południowej części ziemi barnimskiej z miastami Strausberg i WrzecieńEdward Rymar, Rywalizacja o ziemię lubuską i kasztelanię międzyrzecką, w: "Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka", nr 4/1979, s. 484-485.. W 1320 przejął część ziemi lubuskiej i związał się sojuszem z księciem wołogoskim Warcisławem IV, jednakże w 1323 utracił region na rzecz brandenburskich Wittelsbachów. Jego pozycja na Łużycach była zagrożona przez Jana Luksemburczyka i Wittelsbachów, a sam król czeski publicznie oskarżył go o próbę zamachu na jego życie. Jego agenci podburzali mieszczan zgorzeleckich przeciwko niemu. Pod silną presją, doszło 3 maja 1329 do zawarcia umowy, na mocy której Henryk zrzekł się Zgorzelca za określoną sumę i dożywotnie posiadanie okręgu Trutnova.