Był autorem Małego programu działania nawiązującego do praskiej wiosny. W 1971 roku nawoływał do bojkotu wyborów. Przed zakończeniem akcji został aresztowany. Został skazany na 6 i pół roku więzienia. Skazano także jego dwóch synów oraz córkę Annę Sabatową. W grudniu 1976 został warunkowo zwolniony z więzienia, po kilku dniach podpisał deklarację Karty 77. Pracował nad zasadami działalności karty. W październiku 1978 roku został aresztowany w pobliżu granicy polsko-czechosłowackiej i skazany za napaść na funkcjonariusza na dziewięć miesięcy więzienia. Odsiedział również 18 miesięcy poprzedniej kary. W grudniu 1980 roku opuścił więzienie. Był inicjatorem dialogu pomiędzy obrońcami praw człowieka w Europie Wschodniej i organizacjami zachodnioeuropejskimi. Jako pierwszy w apelu praskim zdefiniował postulat demokratycznego zjednoczenia NRD i RFN w jedno państwo jako warunek utworzenia Europy zjednoczonej i demokratycznej. W listopadzie 1989 był jedną z wiodących postaci aksamitnej rewolucji w Brnie, 22 listopada został wybrany na przewodniczącego Rady Forum Obywatelskiego w Brnie. W grudniu został deputowanym Zgromadzenia Federalnego. W latach 1990–1992 pełnił funkcję ministra bez teki. Od lipca do grudnia 1992 był doradcą przewodniczącego Zgromadzenia Federalnego i prezydenta Michala Kováča.