W 1891 przeszedł na emeryturę ze stanowiska lekarza szpitalnego i więziennego. Kierownictwo szpitala przejął Ignacy Uściński, a Drużyłowski zajął się praktyką prywatną. Nie dorobił się majątku, zmarł 8 lipca 1895 w Płocku w trudnych warunkach materialnych, ale pozostawił po sobie opinię człowieka dobroczynnego.
Ogłosił pięć prac z zakresu medycyny, m.in. rozprawę Patogénie du cholera morbus (Paryż 1891) i jej polskie tłumaczenie (Kraków 1892). Zajmował się zagadnieniami statystyki zdrowotnej, czemu poświęcił prace Wiadomości statystyczne o ludności m. Płocka w dziesięcioletnim okresie pomiędzy rokiem 1861 a 1870 włącznie ("Gazeta Lekarska", 1875, nr 14, 15, 23, 24, opublikowana, jak podaje Stanisław Kośmiński, bez "tablic bardzo pracowicie ułożonych") oraz Wiadomości statystyczne o ruchu ludności w Płocku od 1861 do 1883 ("Korespondent Płocki", 1883, nr 77). W tym ostatnim artykule przedstawił dane dotyczące śmiertelności mieszkańców Płocka i ruchu pacjentów w szpitalach.