Przed II wojną światową mieszkała wraz z rodzicami w budynku szkoły powszechnej przy ul. Wspólnej 5/7, skąd Niemcy wysiedlili rodzinę w październiku 1939. W grudniu znalazła się w obozie przesiedleńczym w Radogoszczu przy ul. Zgierskiej, skąd została wraz z rodziną wywieziona do Krakowa w Generalnym Gubernatorstwie. Niedługo potem rozstała się z rodzicami, którzy wyjechali do wsi Narama, gdzie ojciec objął stanowisko nauczyciela i tu pozostał do końca okupacji wraz z żoną i synami. Ona zaś wyjechała do męża – Stanisława Wisłockiego (biologa), do Warszawy, gdzie oboje do wybuchu powstania warszawskiego pracowali w Szpitalu Wolskim przy ul. PłockiejMichalina Wisłocka, Malinka, Bratek i Jaś, Warszawa 1998, s. 47–48: rozdział „Dziennik wojenny i wyjazd w nieznane”..
Dyplom lekarza uzyskała 1 września 1952, specjalizację z położnictwa i ginekologii 18 marca 1959, natomiast stopień naukowy doktora nauk medycznych 24 kwietnia 1969.
Była współzałożycielką Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa, w którym zajmowała się leczeniem niepłodności i antykoncepcją.. Objęła kierownictwo Poradni Świadomego Macierzyństwa w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. W latach 70.