Geneza 22 czerwca 1941 roku nazistowskie Niemcy dokonały inwazji na Związek Radziecki. Na zdobytych terenach niemieckie Einsatzgruppen przystąpiły do masowych egzekucji Żydów. W ten sposób antysemicka polityka III Rzeszy weszła w nową fazę, przekraczając granicę dzielącą dyskryminację i prześladowania od systematycznego mordu. Najprawdopodobniej już wczesną jesienią 1941 roku na najwyższych szczeblach hitlerowskiego reżimu zaczęła krystalizować się koncepcja „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” poprzez fizyczną eksterminację. Szybkiego usunięcia Żydów oczekiwały zwłaszcza okupacyjne władze Generalnego Gubernatorstwa, jednak równocześnie rozpoczęto także przygotowania do eksterminacji Żydów z Kraju Warty.
Stojący na czele administracji Kraju Warty Arthur Greiser postawił sobie za cel przekształcenie regionu we wzorcowy niemiecki okręg. Planował dokonać tego poprzez usunięcie polskich i żydowskich mieszkańców. W pierwszej połowie lipca 1941 roku w Urzędzie Namiestnika Rzeszy w Poznaniu odbyła się dyskusja na temat „kwestii żydowskiej”, w której brali udział wyżsi urzędnicy oraz dowódcy służb z Kraju Warty. Po spotkaniu Rolf-Heinz Höppner, szef Sicherheitsdienst w Poznaniu, sporządził notatkę służbową, którą przesłał następnie Adolfowi Eichmannowi.