Przylegające do woreczka zalążkowego komórki sporofitu niekiedy ulegają podziałom i przekształcają się w prawidłowo wykształcony zarodek.
Wyróżnia się apomiksję fakultatywną (dobrowolną) oraz obligatoryjną (obowiązkową).
Bohdan Rodkiewicz podzielił apomiksję według:
związku z zapyleniem i zapłodnieniem: apomiksja indukowana – aby mogło dojść do wytworzenia zarodka, musi dojść do zapylenia i wzrostu łagiewki pyłkowej do woreczka zalążkowego (podczas tego procesu zapłodniona zostaje komórka centralna i powstaje bielmo), apomiksja autonomiczna – przebiega bez zapylenia; pochodzenia zarodka: apomiksja gametofityczna – zarodek tworzy się z gametofitu: partenogeneza – zarodek powstaje z niezapłodnionej komórki jajowej: partenogeneza zredukowana, haploidalna – komórka jajowa ma zredukowaną liczbę chromosomów, partenogeneza niezredukowana, diploidalna – komórka jajowa ma niezredukowaną liczbę chromosomów; apogamia – zarodek powstaje z komórki innej niż jajowa (zwykle z synergidy): apogamia zredukowana, haploidalna – komórka ma zredukowaną liczbę chromosomów, apogamia niezredukowana, diploidalna – komórka ma niezredukowaną liczbę chromosomów; androgeneza, partenogeneza męska – zarodek powstaje poprzez podziały jądra plemnika, który został wprowadzony do woreczka zalążkowego za pomocą łagiewki pyłkowej; apomiksja