W poł. lipca 1920 r. siły powstańcze składały się z jedenastu pułków i pewnej liczby mniejszych oddziałów. Każdy pułk liczył średnio po 1,2 tys. piechoty i 300 konnych. Ogólna liczebność armii – według różnych źródeł – wynosiła od 10 do 18 tys. powstańców. Wojska bolszewickie niemal natychmiast zaatakowały oddziały powstańcze, starając się nie doprowadzić do rozwinięcia powstania na dalsze obszary Ałtaju. Doszło do ciężkich walk o wsie Wołczicha, Borowoj Forpost i Bolsze-Władimirowka, podczas których powstańcy ponieśli bardzo duże straty przy minimalnych stratach wojsk bolszewickich. W rezultacie siły powstańcze zostały zmuszone do odwrotu. Silnie spadło ich morale, co doprowadziło do dezercji licznych powstańców, wracających do swoich domów.
W tak dramatycznej sytuacji dowództwo armii przejął sztabskapitan D. J. Sziszkin. Na jego rozkaz ok. 2 tys. pieszych i konnych powstańców, przechodząc lasami, podeszło do wsi Dżentaj, gdzie biwakował 2 Batalion 226 Pułku Armii Czerwonej. Następnie zaatakowali okrążonych czerwonoarmistów, zadając im duże straty i zdobywając 6 karabinów maszynowych. Tchnęło to nowego ducha bojowego w resztki sił powstańczych, wycofujących się w kierunku Irtysza. 22 lipca 1920 r.