W maju 1945 przyjechała wraz z rodzicami w ramach tzw. repatriacji do Radomia, gdzie zdała „małą maturę” i kontynuowała naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych Zrzeszenia Nauczycieli „Przyszłość”. W październiku 1946 przeniosła się z rodzicami do Kłodzka, gdzie w 1947 ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego. Debiutowała w 1948 wierszem pt. W styczniową rocznicę opublikowanym w „Zwierciadle” nr 3, dodatku literackim „Słowa Polskiego”. Podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które przerywała ze względu na konieczność leczenia gruźlicy. W Zakopanem poznała poetę Tadeusza Zelenaya, za którego w 1950 wyszła za mąż. Dzięki niemu poznała wrocławskie środowisko kulturalne. Wtedy też dokonała adaptacji kilku powieści dla dzieci pisząc scenariusze sztuk teatralnych. W 1952 uzyskała magisterium. W latach 1953–1956 leczyła się w Klinice Gruźlicy we Wrocławiu i w sanatoriach. Od 1956 ponownie zamieszkała w Kłodzku. Działała w Towarzystwie Miłośników Ziemi Kłodzkiej i redagowała „Roczniki Ziemi Kłodzkiej”. Była instruktorem Powiatowego Domu Kultury, przy którym do 1958 prowadziła z przerwami zespół teatralny i recytatorski. W latach 1957–1958 współpracowała z Teatrem Lalek „Guliwer” w Warszawie.