Wszystkie trzy gatunki różnią się od siebie różnymi cechami anatomicznymi niezwiązanymi z ich stadiami ontogenetycznymi, jako że wszystkie znane okazy należą do osobników dorosłych.
W formacji Adamantina odnaleziono szczątki jaj (ootakson Bauruoolithus fragilis), które wstępnie przypisano do rodzaju Baurusuchus. Wewnątrz jaj nie zachowały się pozostałości embrionów, więc ich przynależność taksonomiczna nie może zostać ustalona, jednak Baurusuchus był na tych terenach najpospolitszym krokodylomorfem, a niektóre jego skamieniałości znaleziono w odległości kilku metrów od jaj. Nie wykluczono jednak możliwości, że Baurusuchus nie złożył tych jaj, lecz pożywiał się nimi.
Leonardo S. Avilla i współpracownicy (2004) opisali niemal kompletny, artykułowany ogon Baurusuchus pachecoi (UFRJ/DG 262-R). Jego zachowane osteodermy noszą liczne blizny, a także ślady nakłuć i zmiażdżeń. Autorzy uznali, że ich genezy należy doszukiwać się w ugryzieniu przez innego krokodylomorfa, jednocześnie wykluczając powstanie w wyniku pożywienia się padliną zwierzęcia czy podczas polowania. Ich zdaniem uszkodzenia ogona UFRJ/DG 262-R są efektem utarczek między poszczególnymi osobnikami tego samego gatunku, które u współczesnych krokodyli zdarzają się często u samców w okresie godowym.
Przypisy
Kategoria:Notosuchia Kategoria:Krokodylomorfy kredy Kategoria:Wymarłe gady Ameryki Południowej