Kontynuował starania zmarłego w tymże roku Boettnera w kierunku przekształcenia kursów w specjalistyczną szkołę, co udało się osiągnąć w 1926: we wrześniu 1926 powołana została Państwowa Szkoła Ogrodnictwa w Poznaniu, z trzyletnim programem nauczania, a Zembalowi od 1927 powierzono funkcję dyrektora. Pozostawał on dyrektorem placówki niemal ćwierć wieku, do czasu likwidacji w 1951, z przerwą na lata II wojny światowej. Dbał o rozwój szkoły, podnosząc jej poziom naukowy oraz rozbudowując zaplecze organizacyjne (w tym zakłady doświadczalne). Utworzył dwa kierunki specjalistyczne – produkcji ogrodniczej i ogrodnictwa ozdobnego. Przyczynił się do zgromadzenia księgozbioru, stanowiącego największą bibliotekę specjalną w zakresie ogrodnictwa w Polsce lat międzywojennych.
Wiele zasług organizacyjnych Zembal położył także jako dyrektor (od 1928) poznańskiego Ogrodu Botanicznego. W latach 1936–1939 prowadził wykłady zlecone z kwiaciarstwa na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Jednocześnie podnosił własne kwalifikacje i w 1937 złożył w trybie eksternistycznym dyplomowy egzamin inżynierski na Wydziale Ogrodniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.