Sygnał odbity od granic pomiędzy obszarami o różnej stałej dielektrycznej jest rejestrowany przez antenę odbiorczą w dziedzinie czasu i następnie zapisywany w postaci danych cyfrowych. Zapis sygnału to pojedyncza ścieżka, którą można porównać do pojedynczego odwiertu. Dawniej właśnie taki obraz oglądano na oscyloskopach. Po złożeniu ścieżek jedna po drugiej uzyskujemy dwuwymiarowy obraz, gdzie odcięta jest przebytą w czasie profilowania odległością, a rzędna to czas „nasłuchu” przez georadar, który w środowisku o znanej prędkości fali elektromagnetycznej, pozwala na precyzyjne określenie głębokości przeszkód, od których odbijają się nadawane sygnały. Prędkość fali można uzyskać na podstawie badań laboratoryjnych stałej dielektrycznej materiału, czasu transmisji fali (pomiędzy otworami wiertniczymi lub dzięki metodzie CMP) lub migracji iteracyjnej (Fisher, McMechan i in. 1992).