Opis obrazu Obraz Mantegni Opłakiwanie zmarłego Chrystusa oddaje zainteresowania i fascynacje autora. Sposób przedstawienia ciała Zbawiciela dowodzi dużej znajomości sztuki antycznej i anatomii człowieka. Niezwykła perspektywa i elementy iluzjonizmu są typowe także dla innych twórców wczesnego renesansu takich jak Paolo Uccello i Piero della Francesca.
Obraz przedstawia ciało martwego Chrystusa ułożone na marmurowej ławie zwanej Kamieniem Namaszczenia i ukazane w silnym skrócie perspektywicznym. Muskularna, przypominająca grecką rzeźbę postać Jezusa wypełnia niemal cały obraz, na rękach i stopach widoczne są ślady po gwoździach, na przedramieniu lewej ręki pozostają ślady krwi. Twarz Jezusa wyraża zastygłe cierpienie i jednocześnie spokój. Okaleczone stopy wystają poza krawędź marmurowej płyty i zdają się wychodzić poza ramy obrazu. Wrażenie potęguje świadoma deformacja wprowadzona przez artystę, głowa zmarłego jest nieproporcjonalnie duża i przy zachowaniu właściwych proporcji byłaby zasłonięta przez klatkę piersiową. Twarze żałobników są ledwie zarysowane w lewym górnym rogu, według tradycji są to postacie Matki Boskiej, Marii Magdaleny i św. Jana lub Józefa z Arymatei.