Wówczas zmarł bardzo ceniony przez Johannę król Fryderyk Wilhelm IV (1795–1861), jego żona – wdowa Elżbieta (1801–1873), która bardzo angażowała się w działalność na cele dobroczynne, została poproszona przez Johannę, aby zechciała nadać przytułkowi swoje imię. Wdowa dała po roku swoją zgodę i została patronką i protektorką Fundacji Elżbiety Elisabethstifte. W pierwszym roku mieszkało tam 15 dzieci. Ten pierwszy dość mały budynek był punktem wyjścia dla pracy z niepełnosprawnymi w Instytucji w Neinstadt, która została założona jako prywatne dzieło charytatywne, a jest dziś jedną z największych instytucji dla niepełnosprawnych diakonatu ewangelickiego w Niemczech. Ten pierwotny budynek Fundacji Elżbiety (Elisabethstift) był w następnych dziesięcioleciach wielokrotnie przebudowywany i powiększany tak, że obecnie w niczym nie przypomina budynku założycielskiego (który pokazuje zdjęcie obok). Podczas gdy bracia Joanny – August von Nathusius (1818–1884), posiadacz dóbr w Meyendorf i Philipp von Nathusius wówczas dziekan Lindenhof, pełnili oficjalny urząd jako przedstawiciele Fundacji Elżbiety, Johanna swoją osobowością kształtowała życie w fundacji. Organizowała także przebieg dnia i prowadziła księgi rachunkowe. Po śmierci brata Philippa w 1873 r. sama została mianowana na członka przedstawicielskiego. Aż do jej śmierci w 1885 r.