Podczas powstania w getcie była łączniczką grup bojowych działających na terenie szopów Toebbensa i Schultza. Ranna w czasie walk, kontynuowała służbę. Jedną z jej specjalizacji były tunele kanałowe, których rozpoznanie robiła przed powstaniem. 29 kwietnia 1943 wyprowadziła kanałami do ul. Ogrodowej, tj. na stronę „aryjską“ około 40 bojowników. Tam miał po nich przyjechać umówiony transport i przewieźć ich w bezpieczne miejsce do lasu koło Łomianek. Regina Fudem, wraz ze Szlomo Baczyńskim, wróciła na teren getta po dwie pozostałe grupy. Okoliczności ich śmierci nie są znane.
Za datę jej śmierci przyjmuje się maj 1943 (inne źródła podają datę symboliczną 30 kwietnia 1943).
Jej nazwisko często jest mylnie zapisywane jako Fuden, ze względu na błąd pisarski, który później był wielokrotnie powielany.
Odznaczenia Pośmiertnie odznaczona: w 1948 Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”, w 1963 (na mocy uchwały Rady Państwa z dn. 12 kwietnia 1963) krzyżem srebrnym orderu Virtuti Militari.
Przypisy
Bibliografia dokument M-14, w: Archive du Centre de Documentation Juive Contemporaine, Paris. Dan Kurzman, The Bravest Battle : Women In The Warsaw Ghetto Uprising, 1976 Władysław Bartoszewski, Ten jest z ojczyzny mojej, s.