W 1159 Villano poparł prawnie obranego papieża Aleksandra III przeciwko cesarzowi Fryderykowi I i popieranym przez niego antypapieżom. Przez krótki czas (1161/62) towarzyszył wygnanemu z Rzymu papieżowi w jego podróży po Toskanii i Ligurii. W tym też czasie (26 stycznia 1162) uzyskał potwierdzenie przywilejów swojej archidiecezji. W 1164–65 w Pizie wzięła górę frakcja procesarska i arcybiskup Villano musiał uciekać z miasta. Na jego miejsce obrano schizmatyckiego arcybiskupa Benincasa (w marcu 1167), zatwierdzonego na urzędzie i konsekrowanego przez antypapieża Paschalisa III. Dopiero w 1170 Villano zdołał powrócić do Pizy i ponownie objąć swój urząd, który sprawował aż do śmierci pięć lat później.
Bibliografia Klaus Ganzer, Die Entwicklung des auswärtigen Kardinalats im hohen Mittelalter, Tybinga 1963, s. 97-99 Słownik Salvadora Mirandy
Przypisy
Kategoria:Byli kardynałowie Kategoria:Zmarli w 1175 Kategoria:Ludzie urodzeni w Pistoi