Dokumenty notują również opolników, czyli mieszkańców opól. Zapisy z dokumentów średniowiecznych: 1390 opolnici, 1399 opolnik oraz opolnici, 1400 opolniczi, 1405 opolniki, 1432 opolniczy. Opolnicy składali także opolne, czyli coroczną daninę w postaci wołu i krowy co odnotowują dokumenty z 1213, 1253 zawarte w Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski, a także inny z 1243 roku.
Organizacja opolna przetrwała do późnego średniowiecza, a swoim zasięgiem obejmowała cały obszar dawnej Polski. Najgęściej Opola występowały na terenie Wielkopolski. Ślady organizacji opolnej przetrwały do XV wieku w takich nazwach miejscowości jak „osady” czy „starczy”. Część nazw miejscowości w Polsce pochodzi bezpośrednio od określenia „opole”. Należą do nich takie nazwy własne miejscowości takich jak miasto Opole w woj. opolskim, miasto Opole Lubelskie w woj. lubelskim, wieś Opole w woj. lubelskim, wieś Opole-Świerczyna w województwie mazowieckim, wsie Stare Opole i Nowe Opole w województwie mazowieckim, wieś Opole w woj.