Na obszarze dzisiejszego województwa łódzkiego znajdowało się sześć opoli: łęczyckie, spicymierskie, sieradzkie, rozpierskie, wolborskie oraz najmniejsze chropskie, które znane są od XI wieku z dokumentów średniowiecznych kapituły krakowskiej.
W archiwalnym dokumencie z 1388 odnotowane zostało opole chojnickie (Choyniczke opole), którego główną miejscowością była Chojnica. Wsie do niego należące zapłaciły nieznanej wysokości opłatę na rokach ziemskich w Poznaniu.
W 1401 odnotowano wsie opola przemęckiego z siedzibą w Przemęcie: Glińsko, Koszanowo, Brosczewicza (obecnie Bruszczewo), Robaczyn, Nietążkowo, Biskupice, dwie wsie Więckowice, Charbielino, Grotniki, Włoszakowice, Górsko, Starkowo, Stary Klasztor, Brenno, Mochy, Osłonin, Wijewo miały one zapłacić karę za niestawienie się na zebranie opolne w sprawie rozgraniczenia Wilkowa Polskiego u niejakiego Jaroty.