Należał do głównych zwolenników wysunięcia przez socjalistów kandydatury Dominique’a Strauss-Kahna w wyborach prezydenckich w 2007, później stanął jednak na czele komitetu poparcia Ségolène Royal w swoim departamencie.
Po zwycięstwie Nicolasa Sarkozy’ego i sukcesie prawicy w wyborach parlamentarnych w tym samym roku, przyjął propozycję objęcia stanowiska w administracji rządowej. W czerwcu 2007 został sekretarzem stanu ds. Frankofonii w drugim gabinecie François Fillona, podlegając ministrowi spraw zagranicznych. Zrezygnował z mandatu senatora i członkostwa w Partii Socjalistycznej, a w listopadzie 2007 założył własną partię polityczną pod nazwą Nowoczesna Lewica, socjaldemokratyczne ugrupowanie wspierające nowego prezydenta. Kierował tą formacją do września 2017.
W marcu 2008 przeniesiono go na stanowisko sekretarza stanu w ministerstwie obrony, powierzając mu sprawy kombatantów. Z rządu odszedł w listopadzie 2010. W grudniu tego samego roku powrócił do piastowania mandatu senatora. Utrzymał go także w 2014 i wykonywał do 2020.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy parlamentarzyści (V Republika) Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Francuscy prawnicy Kategoria:Politycy Nowoczesnej Lewicy Kategoria:Politycy Partii Socjalistycznej (Francja) Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:Politycy Unii Demokratów i Niezależnych Kategoria:Ludzie urodzeni w Strasburgu