Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1988 w Seulu ponownie zdobył brązowy medal (za Siergiejem Litwinowem i Jurijem Siedychem).

Po odzyskaniu niepodległości przez Estonię reprezentował to państwo. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1992 w Barcelonie zajął 5. miejsce. Wystąpił również na mistrzostwach Europy w 1994 w Helsinkach, mistrzostwach świata w 1995 w Göteborgu oraz Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1996 w Atlancie, odpadając w eliminacjach.

Swój rekord życiowy (84,40 m) ustanowił w 1984 w Bańskiej Bystrzycy, wynik ten jest aktualnym rekordem Estonii, a także 8. rezultatem w historii tej konkurencji. Był mistrzem ZSRR w 1987 i 1988 oraz mistrzem Estonii w 1991, 1993 i 1994.

Działalność trenerska i polityczna W latach 90. zajmował też działalnością trenerską w Hiszpanii, był konsultantem narodowej reprezentacji tego kraju. Po 1994 pracował w spółkach prawa handlowego. W 1998 wstąpił do partii Umiarkowani (przekształconej później w Partię Socjaldemokratyczną). Z jej ramienia w 1999 i 2003 był wybierany do Zgromadzenia Państwowego. W 2007 nie uzyskał reelekcji, zasiadł jednak w Riigikogu XI kadencji jeszcze w tym samym roku po rezygnacji jednej z deputowanych socjaldemokratów.