Zauważony przez żołnierzy, nie uciekł, lecz zbierał je dalej, śpiewając ludową piosenkę, aż do momentu, gdy został zastrzelony.

Rola postaci w utworze Gavroche, określany jako „atom Paryża”, jest ucieleśnieniem szczególnych cech przypisywanych przez Wiktora Hugo całemu Paryżowi: wewnętrznego niezachwianego optymizmu, woli walki o sprawiedliwość społeczną, dobroci i otwartości nawet w najtrudniejszych warunkach ekonomicznych. Postać została nakreślona z dużą dozą realizmu – Gavroche posługuje się typowym dla niższych klas społecznych słownictwem, śpiewa również – obok ułożonych przez Hugo – autentyczne paryskie piosenki z pierwszej połowy XIX wieku.

W szerszym kontekście Gavroche jest symbolem ludu w ogólności – ubogiego, lecz dobrego z natury, gotowego do poświęceń i śmierci w walce o wolność. Inspiracją dla powstania tej postaci były – wspominani zresztą na kartach utworu – m.in. „dzieci-bohaterowie” z czasów rewolucji francuskiej – Joseph Agricol Viala i Joseph Bara.