Dokonane w 1463 rozgraniczenie dóbr między Janem Jarosławskim ze Zgłobnia a Mikołajem Żarnowieckim z Topolówki w ziemi przemyskiej opierało się na potoku Topolowa (dziś Nosówka) i przyległych do niego stawach obu stron (których pozostałością mogą być stawy przy starym dworze w Nosówce). Biegła tamtędy zarazem granica województw sandomierskiego i ruskiego, przejęta z ustalonej w toku walk w XI–XIII w. linii podziału między Polską a Rusią.
W 1474 Zgłobień miał przejść na własność młodszego brata Jana, Spytka (zm. 1519), wówczas wojewody bełskiego (1472–1474) lub ruskiego (1474–1479), który u szczytu kariery został kasztelanem krakowskim (1501–1519). Także według Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Długosza z 1476–1480 właścicielem Zgłobnia był Spytek Jarosławski. Po nim klucz trafił do jego córki Anny Jarosławskiej (zm. 1526), która z pierwszego małżeństwa z wojewodą ruskim Janem Odrowążem ze Sprowy (zm. 1513) miała syna Stanisława (1509–1545), a z drugiego małżeństwa z kasztelanem wojnickim Mikołajem Jordanem h. Trąby (zm. 1521) syna Spytka Wawrzyńca (1518–1568). Dobra zgłobieńskie miał przejąć bowiem w 1529 Stanisław Odrowąż, dzieląc je z siostrą stryjeczną Magdaleną, wojewodziną bełską.