W sierpniu 1982 tymczasowo aresztowany, w maju 1983 skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności. Zwolniono go w sierpniu tego samego roku w związku z amnestią. Kontynuował działalność podziemną, m.in. organizując pomoc i ucieczkę za granicę dla ukrywającego się w Polsce dezertera z Armii Czerwonej. W 1984 był wśród założycieli Spółdzielni Pracy „Unicum”. w której zatrudniał osoby represjonowane i zwalniane z pracy.
W latach 1989–1991 sprawował mandat senatora I kadencji, wybranego z ramienia Komitetu Obywatelskiego w województwie częstochowskim. Zasiadał w Komisji Ustawodawstwa Gospodarczego i w Komisji Gospodarki Narodowej. Krótko związany z Unią Polityki Realnej, brał w 1990 udział w zakładaniu Kongresu Liberalno-Demokratycznego (wchodził w skład prezydium tej partii). W połowie lat 90. wycofał się z działalności publicznej. W latach 1989–1993 był pierwszym prezydentem Konfederacji Pracodawców Polskich. Współtworzył także Krajową Izbę Gospodarczą.
W 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Bibliografia