O znaczeniu klasztoru jako ośrodka duchowego świadczy fakt tworzenia nowych monasterów przez kobiety, które rozpoczynały w nim życie zakonne. Blandyna (Oboleńska) współuczestniczyła w zakładaniu etnicznie arabskiego monasteru w Libanie. Mniszka Paraskiewa była następnie przełożoną monasteru Wniebowstąpienia Pańskiego na Górze Oliwnej. W klasztorze w 1967 wieczyste śluby mnisze z imieniem Aleksandra złożyła rumuńska księżniczka Ileana Hohenzollern-Sigmaringen, która następnie utworzyła nowy monaster, tradycji rumuńskiej, w Stanach Zjednoczonych. W Bussy-en-Othe życia monastyczne rozpoczynały również dwie mniszki z Polski, Anastazja (Charkiewicz) i Atanazja (Dziemiach), twórczynie monasteru Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Zwierkach.
W 1996 liczba mniszek w monasterze wynosiła 23: były to przede wszystkim Rosjanki z rodzin emigrantów, ale również Francuzki, Hiszpanki, Angielki, Polka, Japonka, Węgierka i Rumunka. W liturgii w monasterze dominuje język cerkiewnosłowiański, pomocniczą funkcję pełnią francuski, angielski i inne.
W latach 2001–2003 na terenie monasteru wzniesiona została nowa cerkiew Przemienienia Pańskiego, zbudowana w stylu neobizantyńskim na planie krzyża greckiego.