zamówienie społeczne grafiki w duchu realizmu socjalistycznegoOd „brzydoty” treści do „brzydoty” formy. Rola komunikatu w twórczości grupy „Dziewięciu Grafików”, [w:] Szpetne w sztukach pięknych. Brzydota, deformacja i ekspresja w sztuce nowoczesnej, "Studia o Sztuce Nowoczesnej", t. 3, red. M. Geron, J. Malinowski, Kraków 2011, s. 149-159. Po „odwilży” (1955), nie porzucając realizmu, zaczęli skłaniać się w stronę ekspresjonizmu społecznego i metaforycznego. Zwiększyli wówczas formaty swoich prac oraz zaczęli eksperymenty formalne: sięgnęli po kolor, mocniejszą ekspresję, nową stylistykę, wreszcie tematykę wybiegającą poza ramy realizmu i problematyki społecznej. Kierowali się w stronę groteski, fantastyki i metafory. W ich dorobku pojawiła się też abstrakcja, zwłaszcza geometryczna. Natomiast sam ekspresjonizm metaforyczny i egzystencjalny, po który wówczas sięgali – za sprawą Mieczysława Wejmana – na kilkadziesiąt lat zdominował środowisko grafików, owocując zjawiskiem charakterystycznej „krakowskiej szkoły grafiki"Twórczość grupy Dziewięciu Grafików 1947–1960, wyd. Tako, Toruń 2014, s.