O wczesnych latach Ludwika niewiele jest wiadomo, znane jest tylko, że idąc śladem starszego brata Maurycego wstąpił 1 czerwca 1794, a więc w wieku lat 15, do wojska koronnego, które już rok później rozwiązano w związku z trzecim rozbiorem Polski. Po rozbiorze pomagał ojcu przez jakiś czas w sprawach jego prywatnej szkoły, ale już w 1801 wysłano go na naukę górnictwa na Śląsk, gdzie spędził siedem lat. Po utworzeniu Księstwa Warszawskiego Hauke powrócił do Warszawy i objął posadę urzędniczą w administracji górnictwa, gdzie wkrótce doszedł do stopnia dyrektora. W administracji górnictwa w Królestwie Polskim awansował do stopnia generalnego dyrektora. Naczelnik Wydziału Górniczego w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w 1828 rokuNowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1828, Warszawa 1828, s. 104..
W roku 1826 cesarz Wszech Rosji i król polski Mikołaj I nadał braciom Maurycemu, Ludwikowi (wówczas „Referendarzowi Stanu Nadzwyczaynemu”) i Józefowi Haukom dziedziczne szlachectwo Królestwa Polskiego z herbem Bosak.
Ludwik Hauke otrzymał parokrotnie w czasie swej kariery order św.