Ezdrasz, który przybył do Jerozolimy w roku 428 przed Chrystusem, odczytał ludowi zebranemu na Święto Namiotów Prawo. Izrael jako naród zobowiązał się do przestrzegania Prawa (odnowienie Przymierza). Jednym z nakazów Prawa było niezawieranie mieszanych małżeństw i Ezdrasz kładł na ten nakaz nacisk, doprowadzając do kroku dość radykalnego: do odprawienia pogańskich żon poza Izrael Ustalił też listę winnych ze stanu kapłańskiego, którzy dopuścili się ślubu z obcoplemienną(Ezd 10, 18-44).. Reformy Ezdrasza, stanowiące kontynuację reform Nehemiasza, dotyczyły głównie spraw religijnych. Można je ocenić jako położenie mocnego fundamentu judaizmu.
Księga Tobiasza Księga Tobiasza ukazuje prześladowanie z powodu pobożności – oraz nieustanne, codzienne czuwanie Bożej Opatrzności nad wierzącymi.
Interesującym faktem dotyczącym tej księgi jest jej wyłączenie z kanonu faryzejskiego w 90 roku. Jednym z kryteriów oceny kanoniczności ksiąg był wtedy fakt napisania księgi w języku hebrajskim – księga Tobiasza istniała w języku greckim.