Po krótkim pobycie na wydziale filologicznym uniwersytetu w Halle, wstąpił w 1907 r. do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 stycznia 1911 r. w Gnieźnie. Jako wikariusz pracował w różnych miejscowościach Archidiecezji Gnieźnieńskiej (Kucharki, Baszkowo, Łekno, Września, Pobiedziska).
Organizator parafii na Szwederowie w Bydgoszczy Od 1 lipca 1917 r. był wikariuszem, a później administratorem przy kościele farnym w Bydgoszczy. 20 stycznia 1920 r. uczestniczył w uroczystym powitaniu wkraczających do miasta oddziałów Wojska Polskiego po 105-letnim okresie zaboru pruskiego.
W kwietniu 1920 r. ks. arcybiskup Edmund Dalbor polecił mu zorganizowanie nowej samodzielnej parafii w osiedlu Szwederowo oraz zbudowanie kościoła i plebanii. Obejmując obowiązki duszpasterskie w tej dzielnicy, zorganizował opiekę nad chorymi, ubogimi i dziećmi, a następnie zaadaptował pomieszczenia dawnej sali przy ul. ks. Skorupki na tymczasowy kościół, którego poświęcenie nastąpiło w październiku 1920 r. Z chwilą objęcia 1 maja 1924 r. administracji nowo utworzonej parafii pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, nasilił starania o budowę kościoła. Przy wydatnej pomocy parafian, mieszkańców miasta i instytucji bydgoskich wzniósł w latach 1926–1928 dużą, trzynawową świątynię pw.