Poseł Alfred Fiderkiewicz zdecydował się przejść do Niezależnej Partii Chłopskiej, a senatorzy Gustaw Dobrucki, Stanisław Gaszyński i Bolesław Wysłouch ogłosili opuszczenie klubu PSL Wyzwolenie i Jedności Ludowej. Gdy miesiąc później zarząd główny stronnictwa uznał uchwały kongresu za obowiązujące, z klubu wystąpili także: Kazimierz Bartel, Jerzy Barański, Ludwik Chomiński, Marian Zyndram-Kościałkowski i Eugeniusz Śmiarowski. Do grupy secesjonistów przyłączył się wkrótce poseł Stanisław Thugutt i senator Bronisław Krzyżanowski. Wszyscy oni w maju 1925 r. założyli Klub Pracy.
Klub Pracy Deklaracja ideowa Klubu Pracy zwracała uwagę na konieczność demokratyzacji życia politycznego w Polsce: Program Klubu Pracy podkreślał także konieczność dbania o prawa mniejszości narodowych zamieszkujących Rzeczpospolitą, wywodząc ją z wartości liberalnych: Członkowie Klubu Pracy deklarowali także, że interesom ludu wiejskiego należy poświęcić szczególną uwagę, ale nie chcą budować ugrupowania klasowego, dbającego jedynie o interes jednej grupy. Podkreślali konieczność nawiązania współpracy postępowej inteligencji z najszerszymi masami ludowymi, bez tworzenia jednak stronnictwa chłopskiego. Posłowie i senatorowie, którzy utworzyli Klub Pracy zadeklarowali także, że uważają się za demokratów – radykałów.