Po śmierci Michała Józefa, chorążego grodzieńskiego, stał się niekwestionowanym przywódca rodu i obok Kazimierza Wolmera najbardziej wpływowym politykiem w Ziemi Grodzieńskiej. Musiał też być darzony zaufaniem i osobistą uczciwością, skoro od roku 1777 aż po kres niepodległości kieruje jurysdykcją grodzieńską. Już na sejmie walnym w 1775, obrano go członkiem komisji rozstrzygającej spór między Kazimierzem Wolmerem, ówczesnym sędzią ziemskim grodzieńskim a miastem Grodnem oraz komisji rozstrzygającej sprawę graniczną Jakuba Rukiewicza podstarościego grodzieńskiego. Zapewne to za jego przyczyną wniesiono pod obrady tego Sejmu sprawę zamiany Milkowszczyzny z powrotem na Szudziałowo (odwieczne dobra Eysymontów). Niewątpliwie to on podsuwa Tyzenhauzowi uzdolnionego krewniaka Macieja, urodzonego administratora. Deputat powiatu grodzieńskiego na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego kadencji wileńskiej w 1782/1783 rokuDeputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego (1697-1794). Spis, pod redakcją Andrzeja Rachuby, opracowali Andrzej rachuba i Przemysław P. Romaniuk, przy współpracy Andreja Macuka i Jegenija Aniszczenki, Warszawa 2004, s. 355.. W 1788 zostaje wybrany posłem na Sejm Wielki, z powiatu grodzieńskiego (wraz z Kazimierzem Wolmerem). 7 października 1788 r. w Warszawie składa przysięgę sejmową.