Dzieci północy (ang. Midnight’s Children) – powieść Salmana Rushdiego z 1981 roku. Książka zdobyła w roku 1981 Nagrodę Bookera oraz James Tait Black Memorial Prize. Amerykański tygodnik Time umieścił ją na liście 100 najlepszych powieści anglojęzycznych, opublikowanych od 1923 do 2005 roku.
Fabuła Dzieci północy to po części alegoria zdarzeń przypadających na okres zarówno przed, jak i po podziale Indii, co miało miejsce o północy 15 sierpnia 1947 roku. Protagonistą i narratorem jest Saleem Sinai, telepata cechujący się osobliwie wyglądającym nosem. Powieść składa się z trzech części.
Książka rozpoczyna się przedstawieniem historii rodziny Sinaia i przybliżeniem zdarzeń prowadzących do podziału Indii, gdzie przy okazji scalone są wątki dosłowne i alegoryczne. Salem rodzi się dokładnie w momencie, kiedy Indie uzyskują niepodległość. Później odkrywa, że wszystkie dzieci urodzone 15 sierpnia 1947, między 12 a 1 w nocy, są obdarzone specjalnymi mocami. Protagonista próbuje swych zdolności telepatycznych by zwołać zebranie wszystkich eponimicznych rówieśników. Zjazd czy tzw. konferencja dzieci północy w wielu kontekstach odzwierciedla kulturalne, językowe, religijne i polityczne kwestie i różnice, z jakimi Indie zmagały się jako kraj przepełniony licznymi podziałami.