w owe motywy wpleciona jest zjadliwa krytyka działań Indiry Gandhi z czasów trwania stanu wyjątkowego, które w oczach Rushdiego zdają się mieć związek z pragnieniem władzy, graniczącej z boskością. To zdarzenie sygnalizuje też kres mocy dzieci północy. Saleemowi nie pozostaje nic innego, jak spisać kronikę, obejmującą zarówno jego osobistą historię, jak i zdarzenia jego niedawno powstałego narodu. Pisze ją dla syna, który tak jak ojciec dysponuje nadprzyrodzonymi zdolnościami.
Interpretacja Technika realizmu magicznego znajduje swój wyraz w powieści i jest kluczowa dla konstrukcji paraleli do historii kraju. Nicholas Stewart w jego eseju Magic realism in relation to the post-colonial and Midnight’s Children pisze, że narracyjna otoczka Dzieci północy jest opowieścią – stanowiącą zarazem historię życiową Saleema Sinaia, którą ten powierza swojej żonie Padmie. Jego relacja odwołuje się do rdzennej kultury indyjskiej, podobnie jak miało to miejsce w ustnie przekazywanych Księdze tysiąca i jednej nocy. Zdarzenia z książki Rushdiego przypominają także magiczną naturę opowiadań z tego zbioru (jak choćby próby porażenia prądem Saleema w latrynie czy jego podróż w niewidzialnym koszu).