Nakład pisma w okresie międzywojennym był stosunkowo wysoki. W 1927 roku wynosił jednorazowo 28 tys. egzemplarzy, pod koniec lat 20. XX w. 30–45 tys., w latach 1930–1933 ok. 35 tys., a w drugiej połowie lat 30. przekraczał 100 tysięcy egzemplarzy.
Tygodnik nie był drukowany w czasie wojny. Pierwszy powojenny numer ukazał się z datą 1 lipca 1945 roku pod redakcją Hanny Ożogowskiej, nakładem „Naszej Księgarni”. Kierownikiem artystycznym został doświadczony grafik Kazimierz Pieniążek (do maja 1946 r.). Pismo ukazywało się nieregularnie, w 1945 roku wydrukowano tylko 3 jego numery. Jeszcze jesienią 1945 r. Hanna Ożogowska zrezygnowała z zajmowanego stanowiska, a po kilku tygodniach na jej następcę powołano Stanisława Aleksandrzaka, który pełnił tę funkcję do 1984 roku. Kolejnym redaktorem pisma był Tadeusz Chudy, a od 1994 roku Janusz Sapa.
Format pisma po II wojnie światowej wynosił 17×24 cm, nadal liczyło 16 stron. Pismo w latach 1953–1994 wydawano w formacie 18×27,5 cm, a od 1995 powiększono go do 30 cm. Pismo przetrwało przemiany ustrojowe po 1989 r. w wydawnictwie „Nasza Księgarnia”, a od 1991 r. przejęła je Oficyna Wydawnicza „Amos”. Z dniem 1 marca 2013 roku wydawca zawiesił wydawanie „Płomyczka”.