Stał na czele Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego. Miasto zasłynęło wówczas z wprowadzenia prohibicji na wzór amerykański. W 1929 z jego inicjatywy powołano w Pruszkowie Szkołę Dokształcania Zawodowego(red. Anna Żarnowska), Dzieje Pruszkowa, Pruszkowskie Towarzystwo Kulturalno-Naukowe, Mazowiecki Ośrodek Badań Naukowych, Wydawnictwo "Książka i Wiedza", Warszawa 1983, s. 132.
Od 1937 zasiadał w Radzie Naczelnej Stronnictwa Pracy. W czasie okupacji niemieckiej był delegatem rządu na województwo warszawskie (1940–1942) oraz przedstawicielem SP w PKP i KRP (1941–1943). W 1944 został członkiem Rady Jedności Narodowej, był jej przewodniczącym (1945). W tym samym roku zasiadł w ławach Krajowej Rady Narodowej z nominacji SP, z której odwołano go we wrześniu 1946 wraz z Karolem Popielem i Antonim Antczakiem. Od 1945 do 1946 pełnił obowiązki wiceprezesa Zarządu Głównego SP. Zasiadał w redakcji „Tygodnika Warszawskiego”Warszawa: Niebawem nowy tygodnik katolicki, info.wiara.pl z 30 sierpnia 2007.
W sierpniu 1947 aresztowany i sądzony w sfingowanym procesie członków „Unii”, skazany na dożywocie, wyrok odbywał m.in. we Wronkach i Rawiczu. Na wolność wyszedł w 1956. Zmarł w Szpitalu Kolejowym w Pruszkowie, gdzie pracowała jego córka Krystyna.