W 1958 ukazała się pierwsza książka Adamczyka – zbiór opowiadań pt. „Svoj čałaviek”. W 1960 ukazała się książka „Mlečny šlach”. W 1965 Adamczyk ukończył studia literackie w Instytucie Literackim w Moskwie. W następnych latach pracował w takich czasopismach jak „Nioman”, „Połymia”, „Maładość” oraz w wytwórni filmowej „Biełaruśfilm”. Od 1982 był redaktorem naczelnym czasopisma dla dzieci „Biarozka”M. A. Tyčyna, Adamčyk Viačasłaŭ Uładzimiravič [w:] Biełaruskaja Encykłapiedyja, t. 1, Minsk 1996, s. 92-93..
W białoruskiej literaturze zaznaczył się przede wszystkim jako autor pisanej w latach 1977-1990 tetralogii, w której skład weszły powieści „Čužaja baćkaŭščyna” (1977), „Hod nulavy” (1982), „I skaža toj, chto narodzicca” (1985), „Hołas kryvi brata tvajho” (1990). W dziełach tych autor uwiecznił obraz zapamiętanej z dzieciństwa ubogiej zachodniobiałoruskiej wsi będącej najpierw częścią Polski, a później zmuszonej do egzystencji w warunkach krwawej walki z faszyzmem. Wiaczasłau Adamczyk opisuje w swoich utworach ubogie wiejskie życie, którego zasady zdają się być niezmienne od stuleci.