Podczas insurekcji kościuszkowskiej (1794) był komisarzem Litewskiej Komisji Skarbowej i wiceprezydentem Grodna.
Po rozbiorach Polski osiadł w Wilnie, pracował społecznie oraz na roli w swoim majątku, gdzie zasłynął, jako wzorowy gospodarz, wcielający w czyn teorie wieku oświeconego względem swoich poddanych. Pełnił wówczas różne funkcje ziemskie (m.in.: członek komisji opracowującej sprawę żydowską, prezes sądu granicznego powiatu grodzieńskiego). W roku 1812 został wybrany delegatem i udał się do Petersburga, gdzie czynnie wspierał politykę Michała Kleofasa Ogińskiego. W uznaniu zasług w doskonałym zarządzie dobrami ziemskimi nadano mu Order św. Włodzimierza. W tym okresie (1811) został też członkiem warszawskiego Towarzystwa Rolnego. Cztery lata później (1815) był delegatem szlachty na spotkanie z carem Aleksandrem I powracającym z Wiednia.
Należał do wolnomularstwa, w latach 1811–1812 był członkiem honorowym loży "Świątynia Izis". Był jednym z założycieli, a następnie mistrzem grodzieńskiej loży "Przyjaciele Ludzkości" (1817), do której przeszedł z loży "Gorliwy Litwin". Następnie (1820) wstąpił w szeregi wileńskiej loży kapitalnej "Doskonała Jedność". Był też członkiem Towarzystwa Szubrawców.
Poślubił Antoninę Trębicką (według innych źródeł: Trembicką). Małżeństwo było bezpotomne.