Przez wiele lat zasiadał w parlamentach niemieckich. W latach 1863–1866 był posłem na sejm pruski, w 1867 posłem w parlamencie Związku Północnoniemieckiego, od 1885 ponownie posłem na sejm pruski; od 1894 przewodniczył Kołu Polskiemu. W 1898 został także wybrany do parlamentu Rzeszy. Konsekwentnie reprezentował poglądy konserwatywne, nie szukał zbliżenia do stanowiska rządowego po dymisji Bismarcka i krytykował rzecznika lojalizmu Józefa Kościelskiego. Występował w różnych okresach swojej pracy parlamentarnej w obronie Polaków więzionych po powstaniu styczniowym, przeciwko akcjom germanizacyjnym i działaniu Komisji Kolonizacyjnej, domagał się prawa używania języka polskiego w szkolnictwie, poszerzenie praw obywatelskich dla Polaków.
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty. Miał trzy córki z drugą żoną, Michaliną z domu Danysz (1849–1936); jedna z córek, Paulina (1871–1970), wyszła za mąż za kuzyna, Stefana Cegielskiego.
Bibliografia Zdzisław Grot, Stanisław Motty, w: Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, PWN .