Lufy samonośne są zwykle wykonywane jako lufy typu ciężkiego, czyli bardzo grube, i są stosowane w broni myśliwskiej, wyczynowej oraz wyborowej, głównie powtarzalnej. Takie lufy rzadko stosowane są w broni indywidualnej (np. karabiny i karabinki samopowtarzalne lub automatyczne) z racji najpopularniejszego obecnie w tych typach sposobu działania automatyki – poprzez odprowadzenie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie – system ten wymaga połączenia z rurą gazową biegnącą nad lub pod lufą. Przykładem broni pozwalającej na wykorzystanie lufy samonośnej jest karabinek M16 – gazy prochowe odprowadzane są przez cienką rurkę bezpośrednio do zespołu zamka-suwadła. Niska sztywność tego elementu zakłóca w niewielkim stopniu drganie lufy.
Lufa samonośna pozwala osiągać dokładność (rozrzut pocisków) strzału rzędu 10 cm na około 500 m, lufy innych typów zwiększają rozrzut kilkakrotnie (np. w karabinie wyborowym Dragunowa, który nie ma takiej lufy, ale kompensowaną drążkami reakcyjnymi lufę lekką z odprowadzeniem gazów prochowych, rozrzut na 600 m wynosi 40 cm).
Kategoria:Budowa broni palnej