Nowa cerkiew została wzniesiona w Taurogach dopiero w 1933, do tej pory nabożeństwa były odprawianie w prywatnych domach lub w miejscowym kościele ewangelicko-augsburskim. Budowa nowego obiektu sakralnego odbyła się ponownie za pieniądze zebrane w innych parafiach prawosławnych oraz za przekazane przez władze lokalne 5 tys. litów. Przed II wojną światową do cerkwi w Taurogach regularnie uczęszczało 608 osób, po wojnie liczba ta spadła do 170. Mimo tego w 1948 władze radzieckie zarejestrowały parafię tauroską, zaś w 1958 zezwoliły na rozbudowę świątyni.
Architektura Cerkiew wzniesiona jest na planie kwadratu. Wejście do niej prowadzi po schodach do wysuniętego przed poziom fasady niewielkiego przedsionka przez drzwi z drewnianym daszkiem. Ponad nimi znajduje się mozaika z krzyżem prawosławnym. Cerkiew posiada jedną cebulastą kopułę, poniżej dachu znajduje się rząd półkolistych okien. We wnętrzu budynku dwurzędowy ikonostas zwieńczony ikoną Ostatniej Wieczerzy, pochodzący najprawdopodobniej z cerkwi w Wysokim Dworze.
Zobacz też Dekanat kłajpedzki
Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Вильнюс, Свято-Духов монастырь, 2006, , ss.400–411.
Kategoria:Cerkwie eparchii wileńskiej i litewskiej Kategoria:Cerkwie na Litwie Cerkiew Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Świętych Męczenników Wileńskich: Antoniego, Jana i Eustachego