W 1809 r. zetknął się z Tasanem Chŏngiem Yakyongiem, uczonym należącym do tzw. szkoły "praktycznej wiedzy" (kor. silhak), który po oskarżeniu, że był jednym z liderów katolicyzmu w Korei, został zesłany do sąsiedniego powiatu Kangjin w prow. Chŏlla. Ich znajomość wywarła wielki wpływ na życie i myśl Ch’oŭi. Poznał dogłębnie konfucjanizm, rozwinął się jako pisarz i poeta.
W 1811 r. wybuchł pożar w Taedun sa, który strawił właściwie najważniejsze budynki klasztoru i Ch’oŭi wraz Wanho poświęcili się jego odbudowie.
W 1815 r. Ch’oŭi po raz pierwszy udał się do Seulu. Mimo tego, że dewizą konfucjanistów było "czcić konfucjanizm, tępić buddyzm" a celem całkowite zniszczenie buddyzmu, mistrz prowadził z wieloma wpływowymi konfucjańskimi intelektualistami dysputy. Co więcej, jednym z jego najbliższych przyjaciół stał się Ch'usa Kim Chŏnghŭi (1786–1856) z prominentnej konfucjańskiej rodziny. Gdy Ch'usa został zesłany na wyspę Cheju (제주), mistrz kilkakrotnie go tam odwiedził. Innymi znajomymi byli Chaha Sinwi (1769–1847), Haegŏ Hong Hyŏnju (1793–1865) i Yijae Kwŏn Tonin (1783–1859). Ludzie z tego kręgu uważali go za Huiyuana (334-416) i Guanxiu – wybitnego poetę – (831-912)