80 km na południowy wschód od Chicago.
Historia W pierwszej połowie XIX wieku rzeka odgrywała rolę ważnej drogi wodnej poprzez tzw. „Kraj Illinois” zarówno dla tubylców, jak i pierwszych europejskich osadników, głównie francuskich traperów i handlarzy futer. Źródła rzeki w pobliżu dzisiejszego South Bend zapewniały przenioski łodzi do koryta rzeki St. Joseph, która wpada do jeziora Michigan, a z drugiej strony do dorzecza jeziora Erie. W ten sposób Kankakee była częścią drogi śródlądowej dla canoe podróżujących z Krainy Wielkich Jezior do rzeki Illinois, a z jej biegiem do rzeki Missisipi.
Do końca XIX wieku rzeka miała ponad 380 km długości, meandrując przez wielki obszar mokradeł zwanych Great Kankakee Swamp. Obejmując powierzchnię 14 000 km², mokradła te należały do największych obszarów podmokłych w dzisiejszych Stanach Zjednoczonych. Jednak od połowy XIX wieku rozpoczęto osuszanie tych bagien w celu przekształcenia ich w ziemie uprawne. Zgodnie z ustawą z roku 1852 wykopano (do 1858) dwa pierwsze duże rowy melioracyjne. Lobbyści, działający na rzecz właścicieli gruntów w hrabstwie Lake, dążyli do osuszenia całości bagien, ale w związku z wybuchem wojny secesyjnej i wywołanym przez nią kryzysem gospodarczym, do lat osiemdziesiątych XIX wieku nie zdziałano wiele.