W czerwcu 1875 w skład spółki wchodziło 50 akcjonariuszy.
W 1876 roku gotowy do użytku był już pierwszy dom kuracyjny z wyposażeniem 14 łazienek, co zapoczątkowało rozwój Inowrocławia jako miasta uzdrowiskowego. Solankę do zakładu kąpielowego doprowadzano z warzelni soli przy ulicy Pakoskiej. Jednocześnie, dzięki inicjatywie Lucjana Grabskiego założono ogród francuski o powierzchni 1 ha, który był zalążkiem parku zdrojowegohttp://www.solanki.pl/pl/historia-uzdrowiska dostęp 22-09-2017. W 1880 przy ul. Narutowicza zbudowano Zakład Wodoleczniczy „Nowy Świat” "mieści się w nim Sanatorium Kolejowe.
Po śmierci Zygmunta Wilkońskiego, „Solanki Inowrocławskie” w 1881 przeszły na własność miasta. W 1886 roku wzniesiono Specjalny Zakład Leczniczy dla dzieci cierpiących na choroby reumatyczne. W 1890 dzięki inicjatywie dr Józefa Krzymińskiego powstał Zakład Wodoleczniczy. Oprócz kąpieli solankowych wprowadzono kąpiele igliwiowe, borowinowe i inhalacje. W parku uzdrowiskowym w 1910 roku założono cieplarnię, a w 1915 pijalnię wód mineralnych, gdzie serwowano „Kujawiankę”, produkowaną z miejscowego źródła kopalnianegohttps://web.archive.org/web/20170922194943/http://www.polskaatrakcyjna.pl/atrakcja/historia-inowroclawia?page=6 dostęp 22-09-2017. Uzdrowisko było czynne tylko w sezonie letnim od maja do października.