Po połowie XIV stulecia styl promienisty stopniowo przekształcał się w późnogotycki styl zwanym gotykiem płomienistym, flamboyant, jednakże wciąż nie da się precyzyjnie określić przełomu pomiędzy obydwoma stylami.
Pojęcie stylu rayonnant Nazwa rayonnant wywodzi się z próby określenia tego zjawiska artystycznego przez XIX-wiecznych francuskich historyków sztuki. Spośród grona badaczy wyróżniają się Henri Focillon i Ferdinand de Lasteyrie. Celem badań było to skategoryzowanie poszczególnych zjawisk w architekturze gotyckiej opierając się na analizie dekoracji maswerkowej okien i rozet. Choć badania te poddawane są obecnie krytyce, pojęcia stylów rayonnant i flamboyant są wciąż akceptowane przez historię sztuki. W periodyzacji gotyku francuskiego istniało także pojęcie gotyku lancetowatego, które jednak mieści się w kategoriach stylu gotyku dojrzałego. Na tejże bazie, Focillon i badacze z nim związani określili nazwę stylu jako rayonnant (co tłumacząc z języka francuskiego oznacza „promieniujący”), odwołując się do promienistego układu maswerków w rozetach, który był charakterystyczny dla okresu. Niektóre źródła błędnie definiują pojęcie stylu rayonnant, myląc układ maswerków z promienistym układem przęseł ambitu i kaplic, ponieważ taki układ był powszechnie już znany od XI stulecia w okresie romanizmu. Przykładami są m.in.