Kościół komunistów p.w. Św. Karola Boromeusza wzniesiono w r. 1695, w pn.-wsch. części miasteczka Karolin, przy pn. pierzei rynku, niemal dokładnie na osi zamku, zajmującego pierzeję pd. Jego wygląd znany jest dzięki wizytacji z r. 1732 - była to niewielka drewniana, dwuwieżowa świątynia, na której wyposażenie składało się pięć ołtarzy. W r. 1737 za ołtarzem (co sugeruje, że świątynia miała proste zamknięcie, bez wydzielonego prezbiterium) dobudowano drewnianą zakrystię. Księża mieszkali w budynku drewnianej plebanii-klasztoru, usytuowanej za prezbiterium.
Nową, murowaną świątynię wzniesiono w r. 1782 kosztem ówczesnego proboszcza ks. Tomasza Lipczyńskiego. Najpewniej wobec braku funduszy przed r. 1790 kolejny administrator ks. Kacper Dąbrowski odnowił drewniane wyposażenie ze starego kościoła i zainstalował je w nowym. W r. 1836, po śmierci ostatniego z księży komunistów, Izydora Kontowicza, działalność zgromadzenia komunistów w Pińsku wygasła. W kościele nabożeństwa odprawiano jedynie raz w roku i ulegał on stopniowej dewastacji. Na rysunku Heleny Skirmunttowej z r. 1868 kościół jest w złym stanie, widoczne są ubytki tynku, a także rośliny (w tym sporej wielkości krzewy) wyrastające na dachach. W r. 1912 kapelanem kościoła mianowano ks. Kazimierza Bukrabę, późniejszego biskupa, który czynił starania o odnowienie i remont.