Po wojnie pracował jako szef biura, potem dyrektor administracyjny w Zakładach Ceramicznych „Opoczno”. Od sierpnia 1945 w Świdnicy, był zastępcą dyrektora i dyrektorem Delegatury Zjednoczenia Przemysłu Materiałów Ogniotrwałych. Od września 1947 w Zakładach Materiałów Ogniotrwałych w Żarowie, od października dyrektor. Od 14 listopada 1947 w PPR, następnie w PZPR. Z początkiem 1949 został powołany na Naczelnego Dyrektora Zjednoczenia Zakładów Materiałów Ogniotrwałych w Gliwicach. Od czerwca 1951 początkowo wicedyrektor departamentu planowania w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego, po reorganizacji ministerstwa, od kwietnia 1952 dyrektor Departamentu Planowania Ministerstwa Hutnictwa.
Od lutego 1955 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, od lipca pełnił obowiązki polskiego ambasadora na Węgrzech, przebywając w Budapeszcie podczas powstania węgierskiego 1956. Od lipca 1959 do 1967 sprawował misję ambasadora PRL we Włoszech. W marcu 1967 mianowany dyrektorem Departamentu IV MSZ, w listopadzie 1969 został wiceministrem spraw zagranicznych, odpowiadał m.in. za prace nad układem polsko-niemieckim.