Skierowany na front, był kolejno dowódcą Frontu Zachodniego (1941), głównodowodzącym Głównego Dowództwa Wojsk Kierunku Zachodniego (1941), dowódcą Frontu Południowo-Zachodniego (1941), głównodowodzącym Głównego Dowództwa Wojsk Kierunku Południowo-Zachodniego (1941–1942), dowódcą Frontu Stalingradzkiego (1942) i Północno-Zachodniego (1942–1943), po czym przydzielono go do koordynowania współdziałania różnych frontów. Po wojnie dowódca Baranowickiego (1945–1946), (1946–1949) i Białoruskiego Okręgu Wojskowego (1949–1960). Członek KC WKP(b) (1939–1952) i deputowany do Rady Najwyższej ZSRR I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji.
Życiorys Urodził się w rodzinie ukraińskich chłopów w Besarabii w pobliżu granicy z Rumunią. Ukończył tylko cztery klasy wiejskiej szkoły. W grudniu 1914 został powołany do armii rosyjskiej i walczył w kawalerii w I wojnie światowej. Awansował do stopnia chorążego. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. Walczył w wojnie domowej dowodząc plutonem, szwadronem, a w końcu 1 Krymskim Pułkiem Rewolucyjnym, z którym w sierpniu 1918 brał udział w obronie Carycyna, gdzie poznał Stalina i Klimienta Woroszyłowa. Od listopada dowodził brygadą kawalerii. W 1919 wstąpił do RKP(b).