Ministerstwo skonfiskowało jedynie większość przynależnego parafii majątku ziemskiego. W czasie II wojny światowej świątynia była czynna. W 1947 cerkiew została zarejestrowana przez władze stalinowskie jako czynna świątynia prawosławna.
Architektura mały|lewo Wejście do cerkwi prowadzi przez przedsionek, ponad którym wznosi się ostro zakończona i zwieńczona krzyżem dzwonnica. W centrum dachu kwadratowej nawy ośmioboczna sygnaturka z cebulastą kopułą, również z krzyżem. Sześciobocznie zamknięte prezbiterium jest wyraźnie wyodrębnione. Okna cerkwi są prostokątne, z ozdobnie rzeźbionymi obramowaniami. Dookoła obiektu, poniżej poziomu dachu, poprowadzony został fryz. We wnętrzu jednorzędowy ikonostas oraz dwie boczne ikony w neoklasycystycznych białych ryzach.
Zobacz też Dekanat kłajpedzki
Bibliografia G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006,
Kategoria:Cerkwie eparchii wileńskiej i litewskiej Kategoria:Cerkwie w okręgu telszańskim Kategoria:Drewniane cerkwie na Litwie Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”