Filoteusz Kokkin lub Kokkinos (ur. ok. 1300 w Tesalonice, zm. 1379 w Konstantynopolu) – patriarcha Konstantynopola od listopada 1353 do 1354 oraz od 1364 do 1376.
Życiorys Filoteusz urodził się około 1300 r. w Tesalonice. Kształcił się pod kierunkiem filologa i retora Tomasza Magistra. Po ukończeniu nauki wstąpił do klasztoru na górze Synaj. Od 1339 r. przebywał w Wielkiej Ławrze na górze Atos. W 1340 r. wystąpił w obronie hezychazmu i nauki Grzegorza Palamasa. W 1347 r. został metropolitą Heraklei, a w 1354 r. cesarz Jan VI Kantakuzen wyznaczył go na stanowisko patriarchy Konstantynopola, w miejsce usuniętego Kaliksta I. Po abdykacji Jana VI Kantakuzena w 1354 r. Filoteusz został zmuszony do rezygnacji, a następnie uwięziony pod zarzutem zdrady stanu względem dynastii Paleologów. Uwolniony z więzienia w 1355 r. powrócił na stolicę w Heraklei. Zrehabilitowany przez Demetriusza Kydonesa, w 1364 r. ponownie objął urząd patriarchy. Przeciwstawiał się unii kościelnej z Rzymem, której zwolennikiem był cesarz Jan V Paleolog. Popierał hezychazm. W 1368 r. kanonizował Grzegorza Palamasa i potępił jego przeciwnika Prochora Kydonesa (brata Demetriusza). W 1371 r. przywrócił metropolię halicką. W obliczu zagrożenia tureckiego wzywał władców prawosławnych (Bułgarii, Serbii, Rusi) do zawarcia przymierza antytureckiego. W 1376 r.