Najczęściej podaje się irackie miasto Karbala (według Zygmunta Glogera), ale wskazuje się także na inne związane z iracko–perskim kręgiem kulturowym. .
Odniesienia w literaturze „Pamiętają i swoi, i nieprzyjaciele Jego damaskowaną krzywą karabelę którą piki i sztyki rzezał na kształt sieczki I której żartem skromne dał imię Rózeczki” Adam Mickiewicz – Pan Tadeusz
„Nad murawą czerwone połyskują buty, bije blask z karabeli, świeci się pas suty” Adam Mickiewicz – Pan Tadeusz Karabela upowszechniła się jako „broń kostiumowa” szlachty polskiej dopiero w XVIII wieku. Niektóre egzemplarze były bogato zdobione złotem, srebrem i drogimi kamieniami. Posiadanie karabeli tak nierozłącznie utożsamiało się z przynależnością do stanu szlacheckiego, że noszono je powszechnie, częstokroć z sentencjami grawerowanymi na głowni, np.
„Krzyż na czoło, kord na wroga, tnij a śmiało w imię Boga, z temi słowy masz tę szablę, gdy nią rąbniesz, to po diable. Polak radzi Polakowi, ojciec w darze śle synowi”Kwaśniewicz, s.86 ??? „Bez Boga ani do proga, bez karabeli ani z pościeli” „Naród z królem, Król z narodem” – hasło Kuźnicy Kołłątajowskiej
W Polsce wyprodukowano kilkaset tysięcy karabel ozdobnychKwaśniewicz, s. 87 ???.
Przypisy
Bibliografia
PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, PWN, Warszawa 2001, .
Kategoria:Szable polskie