Wymowa średniowieczna łaciny jest wymową ludową (Latina vulgata). We wczesnym stadium była ona podobna we wszystkich regionach podbitych przez Rzymian. Potem nastąpiły zmiany, które doprowadziły do powstania języków romańskich. Do poznania średniowiecznej wymowy konkretnego wyrazu jest konieczna znajomość wymowy klasycznej.
Fonetyka Samogłoski Samogłoski A, E, I, O, U (a, e, i, o, u) wymawia się tak, jak w języku polskim. Y (y) wymawiamy jak 'i'. Iloczas powoli zanika na rzecz rozwarcia. Następują liczne zmiany.
Dwugłoski (dyftongi) EU, EI, UI (eu, ei, ui) wymawiamy jak 'eu', 'ej', 'uj' (IPA [ew], [ej], [uj]). Æ i Œ (æ, œ) czytamy jak 'e' ([ε]/[e]) (cælum wym. celum, pœna wym. pena). AU w zależności od regionu albo pozostało dyftongiem z wymową 'au', albo uległo monoftongizacji do 'o' [o] (łac. aurum – franc. or, hiszp. i wł. oro itp. ).
Rozziew (hiatus) W przypadku zetknięcia się dwu samogłosek należących do różnych sylab następuje w wymowie wstawienie półsamogłoski 'ł' lub 'j'. Np. 'campanea' jest czytane jak polskie kampania.
Półsamogłoski I (i) na początku wyrazu przed samogłoską oraz w pozycji interwokalicznej wymawiamy jak 'j'.