Związane jest to z procesem zaniku półsamogłoski [] przed samogłoskami tylnymi.
RH wymawiamy jak 'r'
S w pozycji interwokalicznej wymawiamy jak 'z', w pozostałych przypadkach jak 's' (causa – kauza, silva – silwa)
SU przed samogłoską wymawiamy jak 'sw'.
TH wymawiamy jak 't'
TI wymawiamy jako 'cj' (wielokrotnie następuje późniejsza zmiana graficzna wyrazu – łac. gratias = wł. grazie, franc. grâces, hiszp. gracias)
V (u) przed samogłoską jak 'w', w pozostałych przypadkach jak 'u'.
Z w wyrazach pochodzenia greckiego wymawiamy jak 'z' (Zeus – zeus). W pozostałych wyrazach 'z' często odpowiadało głosce 'c' (stąd we włoskim i niemieckim 'z' reprezentuje 'c') lub 'dz' (włoskie nagłosowe 'z').
Postawiona za spółgłoską samogłoska 'i' zmiękcza ją, jednak nie w znaczeniu polskim (missio wym. missjo a nie misio), nie tworzy też z nią odrębnej sylaby (lectio wym. lek-cjo).
Spółgłoski podwojone (tzw. geminaty) wymawiany podwójnie, tak jak w polskim 'wiNNy': accola wym. akkola (z akcentem na ak). Następuje jednak ich częściowy zanik w wielu przypadkach.